ریموت کنترل های کنار بالش پدرم

چیزی که از بیرون به شکل انتخاب شخصی دیده می شود، اما ردپای سال های طولانی زندگی را با خود دارد.

پدرم لازم نبود تصمیم بگیرد که کنترل ها را در اختیار داشته باشد؛ - عادت واره همین است: چیزی که از بیرون به شکل انتخاب شخصی دیده می شود، اما ردپای سال های طولانی زندگی را با خود دارد.

پدرم لازم نبود تصمیم بگیرد که کنترل ها را در اختیار داشته باشد؛ این جایگاه، به مرور، برایش طبیعی شده بود.

عصر ایران؛ فردین علیخواه (جامعه شناس)- پدرم که به بالش تکیه می دهد، کنترل ها را کنار دستش می چیند، همان که در عکس می بینید.

سه کنترل، با سه کار متفاوت: یکی برای تلویزیون، یکی برای کولر و یکی برای گیرنده ماهواره.

هر سه از همان جنس پلاستیکی اند، با ردیفی از دکمه های ریز که هرکدام قرار است چیزی را در جایی دورتر تغییر دهند؛ تصویری که می آید، صدایی که بلند یا کوتاه می شود، هوایی که سرد یا گرم می شود.

در ظاهر، چیزی بیشتر از چند وسیله ساده خانگی نیستند؛ چیزهایی که آن قدر در خانه دیده ایم که دیگر به چشم نمی آیند.

درباره کولر بگویم.

پدرم لزوماً آدم خسیسی نیست، چون ممکن است از بیرون چنین به نظر برسد که نگه داشتن کنترل کولر کنار دست، دلواپسی برای قبض برق است.