ناترازی سوخت از هشدار تا واقعیت روزمره!

امروز درباره وضعیت سوخت در کشور تصویری نگران کننده ارائه می شود؛ تصویری که اگرچه در ادبیات رسمی با واژه هایی مانند ناترازی توصیف می شود، اما برای مردم معنای بسیار ساده تری دارد: سوختی که باید باشد، ممکن است نباشد.

طبق ارقام مطرح شده مصرف روزانه بنزین کشور به حدود 135 میلیون لیتر رسیده در حالی که تولید پالایشگاه ها حدود 112 میلیون لیتر و تولید از محل ریفورمیت ها حدود 9 میلیون لیتر است؛ یعنی مجموع تولید حدود 121 میلیون لیتر در روز و فاصله ای نزدیک به 14 میلیون لیتر میان تولید و مصرف وجود دارد.

 این عدد فقط یک اختلاف آماری نیست.

پشت همین 14 میلیون لیتر، یک سؤال بزرگ درباره حکمرانی انرژی کشور وجود دارد: چرا کار به جایی رسیده که کشور با این حجم از ذخایر و ظرفیت های انرژی، برای تأمین نیاز روزانه بنزین خود با چنین شکافی مواجه شده؟ پاسخ را نباید فقط در افزایش مصرف جست و جو کرد.

  سال هاست خودرو هایی تولید می کنیم که مصرف سوخت شان بالاتر از استاندارد های جهانی است، حمل ونقل عمومی به اندازه کافی توسعه نیافته، توسعه CNG سرعت لازم را نداشته و در مقابل، تقاضای بنزین مرتب افزایش یافته است.

در واقع، بخشی از ناترازی امروز، محصول تصمیم هایی است که سال ها پیش گرفته نشدند.