بخت با ایرانیان یار نیست یا تاریخ ما را به اینجا رسانده؟

صلح و ثبات، خواست اکثریت است ولی همیشه با مقاومتِ گروه هایی روبه رو می شود که از تداومِ بحران، تنش و بی ثباتی سود می برند.

ساختارهای فرسوده، بوروکراسی ناکارامد، شبکه های رانتی، ذی نفعانِ انحصار، آن ها که از سیاستِ پرابهام بهره می برند و جریان هایی که بقای خود را در تداوم فضای قطبی شده می بینند، آشکارا تن به اصلاحات نمی دهند.

عصر ایران؛ یلدا آذرپی- دیگر خواب به چشمم نمی آید.

شب و روز آرام و قرار ندارم.

انگار ذهنم در اتاقی بی روزن گرفتار شده و می خواهد از این خبر به آن خبر بدود تا راهی بجوید.

چشم ها دیگر سو ندارند، دوخته شده اند به سطرهایی که در پی هم می آیند؛ به اینکه کجا چه اتفاقی افتاده، مذاکرات به کجا رسیده، کدام مقام چه گفته، واکنش این و آن چه بوده، قیمت ارز چه تغییری کرده و فردا چه چیز ممکن است انتظارمان را بکشد؟ مجموعه ای از پرسش های پراکنده و بی سامان که هیچ کدام پاسخ قطعی ندارند و بار سنگین و ملال آوری بر دوشمان گذاشته اند.

هربار دنبال نشانه ای می گردم؛ معجزه ای شاید، خبری که کمی آرامش بیاورد، جمله ای که نشان دهد مسیر به سمتِ کاهش تنش می رود، رخدادی که امیدی برای فردا بسازد، اما اغلب به در بسته می خورم.

چیزی نمی یابم جز اخبار نگران کننده، تحلیل های متناقض و چشم اندازی کدر.