اخلاق و کنش گری اجتماعی

مساله اصلی نه موفقیت مقطعی افراد فاسد، بلکه شکست خاموش انسان های شریف است؛ همان لحظه ای که تصمیم می گیرند دیگر ادامه ندهند.

مساله این است که چرا بسیاری از کسانی که توانایی، دانش و صلاحیت حضور موثر دارند، پیش از آنکه شکست بخورند، خودخواسته میدان را ترک می کنند؟ عصر ایران ؛ حامد خانجانی* -یکی از خطرناک ترین روایت هایی که به تدریج در ذهن جامعه شکل می گیرد، این است که گویا عرصه سیاست، مدیریت و کنش اجتماعی، ذاتاً میدان افراد فرصت طلب است؛ کسانی که برای رسیدن به قدرت و منفعت، از دروغ، رانت، تبانی، تخریب و سوءاستفاده از موقعیت ابایی ندارند.

در چنین روایتی، انسان های صادق و اخلاق مدار، محکوم به شکست اند و اگر بخواهند پاک بمانند، ناگزیر باید از میدان کنار بکشند.

شاید این تصویر، همه حقیقت نباشد، اما به اندازه ای با تجربه زیسته بسیاری از افراد همخوانی دارد که نمی توان آن را صرفاً یک بدبینی اجتماعی دانست.

کمتر کسی است که در عرصه عمومی فعالیت کرده باشد و شاهد نبوده باشد که گاه بی اخلاقی، سریع تر از شایستگی به نتیجه می رسد و فرصت طلبی، آسان تر از صداقت، مسیر قدرت را طی می کند.

با این حال، مساله اصلی نه موفقیت مقطعی افراد فاسد، بلکه شکست خاموش انسان های شریف است؛ همان لحظه ای که تصمیم می گیرند دیگر ادامه ندهند.