لباس شخصی میان روایت، تاریخ و عدالت

«لباس شخصی» دوباره باب گفت وگو را درباره یکی از مهم ترین پرونده های تاریخ معاصر باز کرد.

- به گزارش جماران، سعید خلیلی-کارشناس حوزه قضایی لباس شخصی را می توان از منظرهای هنری، روایی، بازیگری و تکنیکی نقد کرد؛ اما اینها حوزه تخصص من نیست.

آنچه برای من اهمیت دارد، نسبت این فیلم با حقیقت تاریخی و دادرسی عادلانه است.

زیرا این فیلم، بیش از آنکه صرفاً یک اثر سینمایی باشد، روایتی از یکی از حساس ترین مقاطع تاریخ معاصر ایران است.

پیش از هر نقدی، باید از اصل ساخت چنین فیلم هایی دفاع کرد.

جامعه ای که گذشته خود را روایت نکند، ناگزیر روایت دیگران را خواهد پذیرفت.

ما به بازخوانی پرونده هایی مانند حزب توده نیاز داریم و چه بهتر که این بازخوانی با زبان سینما انجام شود؛ زبانی که از هر کتاب و گزارش تاریخی اثرگذارتر است.

اگر ما اسناد، استدلال ها و روایت های مستند خود را عرضه نکنیم، دیگران روایت خود را در حافظه تاریخ ثبت خواهند کرد.

از این رو، اصل پرداختن به این موضوع، اقدامی ارزشمند و ضروری است.

اما همین اهمیت، مسئولیت سازندگان را نیز سنگین تر می کند.

هرچه موضوع تاریخی حساس تر باشد، روایت آن نیز باید مستندتر، منصفانه تر و دقیق تر باشد؛ زیرا فیلم تاریخی، فقط یک اثر هنری نیست، بلکه در شکل گیری حافظه جمعی یک ملت نیز نقش دارد.