ابداع مسیر مغناطیسی نامریی برای استقلال حرکتی نابینایان با فناوری هپتیک

فضاهای شهری و درمانی سال ها بر پایه طراحی «دیدارمحور» شکل گرفته اند؛ رویکردی که نیازهای افراد دارای آسیب بینایی و تأثیر محیط بر سلامت روان را کمتر مورد توجه قرار داده است.

- فضاهای شهری و درمانی سال ها بر پایه طراحی دیدارمحور شکل گرفته اند؛ رویکردی که نیازهای افراد دارای آسیب بینایی و تأثیر محیط بر سلامت روان را کمتر مورد توجه قرار داده است.

اکنون یک پژوهش میان رشته ای در ایران با پیوند معماری، علوم اعصاب و فناوری هپتیک، راهکارهایی از طراحی مسیرهای هدایت مغناطیسی برای نابینایان تا انتخاب مصالح بر اساس پاسخ های فیزیولوژیک بدن ارائه کرده است.

 معماری در جهان امروز دیگر صرفا ساختن دیوارها و طراحی فضاهای فیزیکی نیست؛ بلکه به دانشی میان رشته ای تبدیل شده است که باید رابطه پیچیده میان انسان، محیط و ادراک های حسی او را در نظر بگیرد.

با این حال، بسیاری از فضاهای شهری، ایستگاه های حمل ونقل عمومی و مراکز درمانی همچنان بر مبنای یک الگوی دیدارمحور طراحی می شوند؛ الگویی که بخش قابل توجهی از نیازهای افراد دارای آسیب بینایی را نادیده گرفته و نقش عوامل محیطی در شکل گیری آرامش یا تنش روانی کاربران را کمتر مورد توجه قرار داده است.