از سپر تا سیبل؛ چرا پایگاه های آمریکا به نقطه ضعف امنیتی خلیج فارس تبدیل شدند؟

حضور گسترده نظامی آمریکا در خلیج فارس که زمانی ضامن بازدارندگی و امنیت پادشاهی های عرب تلقی می شد، در معادلات پساجنگ به عاملی برای افزایش آسیب پذیری آن ها تبدیل شده است.

- به گزارش سرویس بین الملل جماران، تحلیل دکتر مصطفی فتوری در میدل ایست مانیتور، به کالبدشکافی عمیق ترین گسل امنیتی در پساجنگ می پردازد.

فتوری استدلال می کند حضور متراکم نظامی آمریکا—شامل 13 هزار و 500 نیرو در کمپ عریفجان و علی السالم کویت، 2 هزار و 700 نیرو در پایگاه امیر سلطان سعودی، بیش از 10 هزار نیرو در مرکز سنتکام در العدید قطر، 9 هزار نیرو در ناوگان پنجم منامه، 3 هزار و 500 نیرو در الظفره امارات و بندر جبل علی و بنادر عمان—که در کنار پایگاه اینجیرلیک ترکیه و نیروهای غربی کمربند مهار ایران را شکل داده بودند، از یک بیمه نامه معتبر به یک عارضه و تهدید وجودی تبدیل شده است.

جنگ 12 هفته ای آمریکا-رژیم صهیونیستی علیه ایران عیان ساخت که این دکترین، کشورهای میزبان را به سیبل های ثابت و بی دفاع در برابر موشک های سپاه تبدیل کرده است.

نویسنده ابعاد این انسداد استراتژیک را در سه محور کالبدشکافی می کند: 1.

پارادوکس حاکمیت و تله ی همسایه ابدی پادشاهی های خلیج فارس با هزینه ای سنگین دریافتند که خاک حاکمیتی آن ها به میدان عملیاتی بدل شده که هیچ مشورتی درباره آغاز آن با آن