دلسردی ملی از دیپلماسی

محمد محمودی ؛ خبرآنلاین - این روزها قاطبه مردم یعنی همان مردمی که فقط می خواهند زندگی کنند، دیگر به حرفها و مواضعی که از سوی وزارت امور خارجه اعلام می شود، کمتر اعتنایی دارند و اخبار مذاکرات بیشتر به عنوان شوخی در میان مردم کوچه و بازار دست به دست می شود.

سوال این است که چرا به این دلسردی ملی از دیپلماسی رسیدیم و آیا چاره ای برای درمانش وجود دارد یا خیر؟.

پاسخ کوتاه من در چند محور مختصر اینهاست: 1- درباره تعریف دیپلماسی تعاریف متعددی وجود دارد از جمله این تعریف کلی ولی مبنایی که می گوید: دیپلماسی فن و هنر به کارگیری مسالمت آمیز قدرت برای تأمین منافع ملی و اهداف مطلوب کشورهاست ، خب اگر در عصر تفوق رسانه بر ترکیب افکار عمومی، یک نفر از آحاد مردم- البته همان اکثریت مردمی که فقط می خواهند زندگی کنند- وزیر امور خارجه ما را ببیند و به سادگی بپرسد: جای من و زندگی من در کارکرد شما برای تأمین منافع ملی کجاست؟.

چه پاسخی خواهد شنید؟ آیا پاسخی قانع کننده و دلگرم کننده؟.

یا جوابی کلی و مایه دلسردی؟.

2- سال های زیادی است که دستگاه دیپلماسی از حجم تضعیف ها و تخریب های روزافزون می نالد، ولی چرا یکبار از خود نپرسیده که سهم دستگاه دیپلماسی از دلسردی ملی نسبت به خودش چه میزان بوده؟.