حکمرانی فوتبالی و لزوم داشتن پلن B در مدیریت کلان کشور

شیوه حکمرانی کشور در شرایط پر از ابهام کنونی شباهت زیادی به فضای احساسی فوتبال پیدا کرده است و کارشناسان نسبت به پیامدهای خطرناک دوقطبی های تصمیم سازی و نبود برنامه های جایگزین هشدار می دهند.

عصر ایران؛ دکتر مجید ایرانشاهی - این یادداشت کوتاه را در روزهایی می نویسم که برای ایران عزیز پر از ابهام است.

روزهایی که رفتار سیاسی و شیوهٔ حکمرانی مان بیش از پیش به فوتبال شبیه شده: فضایی پر از رقابت هواداری دو تیم، بدون آنکه تأثیری واقعی بر نتیجهٔ بازی داشته باشد.

یک طرف مشغول شعارهای جنگ طلبانه و غافل از واقعیت های میدانی و قدرت دشمن است؛ طرف دیگر هم مدام به روش های تکراری و ایده های کهنه تکیه می کند.

خطر اصلی اما آنجا است که این دوقطبی در لایهٔ تصمیم سازی و تصمیم گیری حکمرانی هم به وضوح دیده می شود (نمونه اش برخوردهای اخیر صداوسیما و دولت).

این عدم هماهنگی، آسیب خود را در اضلاع دیگر حکمرانی — مردم، جامعهٔ مدنی و بخش خصوصی — نشان داده است: فعال شدن گسل های اجتماعی، بی برنامگی و ابهام اقتصادی ناشی از وضعیت نه جنگ، نه صلح و فشارهای تورمی مداوم.

در میدان هم، جز ایدهٔ بستن تنگهٔ هرمز (که البته نگارنده تخصص نظامی ندارد)، عملاً هیچ یک از دو طیف مؤثر حکمرانی، پلن B قابل اتکا ارائه نکرده اند.