کودک شاهی که تا آخر عمر جدول ضرب را یاد نگرفت، اما تاریخ ایران را تغییر داد

مظفرالدین شاه قبل از هر چیز هویت خود را از فرزند ناصرالدین شاه بودن می گیرد.

اما فرزند ناصرالدین شاه بودن یعنی چه؟ ناصرالدین شاه مردی با دو پا در گلِ فرورفته میان سنت و مدرنیسم، - این متن، اما درباره ی پدر نیست؛ درباره ی پسری ست که چهل سال در سایه ی همین پدر زیست، و سرانجام، در واپسین ساعات عمرش، دستِ لرزانش را روی برگه ای گذاشت که تاریخ ایران را از سلطنتِ مطلق به حکومتِ مشروطه رساند.

مظفرالدین شاه قاجار نه فاتح بود، نه مصلح بزرگ، نه حتی حاکمی که آگاهانه انقلابی را رهبری کرده باشد.

او مردی بیمار، مردد و خسته بود که در آخرین نفس های سلطنتش امضایی کرد که پدرش هرگز حاضر به آن نبود.

همین یک امضا، نامش را در تاریخ ایران به شاه مشروطه تبدیل کرد.

کودکی در سایه ی رقابت و تحقیر مظفرالدین میرزا در سوم فروردین 1232 در تهران به دنیا آمد؛ چهارمین پسر ناصرالدین شاه قاجار و فرزند شکوه السلطنه، دختر فتحعلی میرزا و نوه ی فتحعلی شاه قاجار.

به روایتی که در میان قاجارپژوهان رایج است، این خون مادریِ قاجار بود که او را به تخت نشاند؛ وگرنه کامران میرزا، که به گفته ی همین روایت مادرش قاجار نبود، سلطنت را یک لقمه می کرد.

در سال 1861 به عنوان ولیعهد به حکومت آذربایجان فرستاده شد و دوران ولیعهدی اش در تبریز نزدیک به چهل سال به طول انجامید؛ رکوردی که هیچ �