دین ، عهده دار هدایت یا ابزار خشونت؟

اگر قرار است از دین سخن گفته شود، نخست باید سهم مدعیانش در رافت، تربیت، گفت وگو و اعتمادسازی روشن باشد.

اگر آن سهم تهی است، دیگر نمی شود با زبان تهدید، - اگر قرار است از دین سخن گفته شود، نخست باید سهم مدعیانش در رافت، تربیت، گفت وگو و اعتمادسازی روشن باشد.

اگر آن سهم تهی است، دیگر نمی شود با زبان تهدید، جای خالی آن را پر کرد.

عصر ایران؛ علی محبوبی - وقتی یک چهره مذهبی در واکنش به مسئله حجاب، از بسیج خیابانی، زدن شهروندان و حتی کشتن و حذف فیزیکی آنها و ماموران دولت سخن می گوید، دیگر با یک اظهار نظر حاشیه ای یا یک لغزش زبانی طرف نیستیم.

فارغ از بحث نفوذ و طرح مسائلی که اصطلاحاً دشمن شادکن تلقی می شوند ـ و بی تردید هیچ نسبتی هم با ضرورت اتحاد و همدلی برای عبور از بحران های جاری ندارند؛ موضوعاتی که خود به تنهایی مثنوی هفتاد من کاغذند ـ ما در اینجا با صورت بندی خطرناکی از نسبت دین، جامعه و قدرت روبه رو هستیم؛ صورت بندی ای که به جای حل مسئله، خشونت را به عنوان راه حل جا می زند و به جای اقناع، ارعاب را پیشنهاد می کند.

اظهارات محمدباقر خرازی از همین جنس است؛ نه فقط تند، بلکه از منظر حکمرانی و جامعه شناسی سیاسی، نشانه ای آشکار از ورشکستگی منطقی است که شکست یک ذهنیت را با صدای بلندتر پنهان میکند.