اشکی که دیده شد؛ چه اشک ها که دیده نشد

با همهٔ بغض و رنج باز خوشا به حال عادل که اشک او دیده شد.

روزنامه نگاران مکتوب و کاغذی چه بگویند که اشک آنها تنها بر صفحه کاغذی چکید و سطح درآمدها هم قابل قیاس نیست نه با قطار صفرهای امیر قلعه نویی که با اعداد عادی رسانه های برخوردار از حامی مالی.

.

عصر ایران؛ مهرداد خدیر- شاید در فضای خوف و رجا درباره سرگرفتن جنگی دیگر و در هوای گرم و طاقت فرسای تابستان و بی برقی و خاموشی در برخی مناطق و مهم تر از همه رنج مردم جنوب که آماج حملات کینه توزانه قرار گرفته اند، نوشتن درباره دعوای فردوسی پور و قلعه نویی و نقش احتمالی این دومی در توقیف تارنمای فوتبال 360 با مدیریت و اجرای اولی شاید از سرِ سیری تلقی شود و ناسازگار با انتظار از نگاه سیاسی.

واقعیت اما این است که در دل این ماجرا نکات سیاسی نهفته و فراتر از اختلاف یک مجری با یک سرمربی است و اگر قضیه مهم نبود رییس جمهوری به آن ورود نمی کرد.

( این اصطلاح ورود کردن هم زیبا نیست و لی اینجا چاره ای نیست چون نمی دانیم فرمان داده یا در حیطه اختیارات او هست یا نه و اگر تصمیمی اتخاذ شده در یکی از کمیته های زیر مجموعهٔ نهادی عالی باشد شاید رییس جمهوری در مقام رییس آن بتواند اقدام کند کما این که در ماه های اخیر دیده ایم نقش رییس از دبیر بیشتر به چشم آمده است.