یک قلم، هزار روایت؛ قصه خبرنگارانی که صدای بی صدایان شدند

خبرنگاری فقط نوشتن خبر نیست؛ قصه انسان هایی است که گاهی با اشک می نویسند و گاهی با یک خبر، لبخند را به خانه بر می گردانند.

- یک قلم، هزار روایت؛ قصه خبرنگارانی که صدای بی صدایان شدند یاسوج- خبرنگاری فقط نوشتن خبر نیست؛ قصه انسان هایی است که گاهی با اشک می نویسند و گاهی با یک خبر، لبخند را به خانه بر می گردانند.

خبرگزاری مهر، گروه استانها-الهه کیانی: 16 مرداد، در تقویم ایران فقط یک مناسبت نیست، روزی است برای ایستادن، مکث کردن و نگاه دوباره به حرفه ای که بخش مهمی از حافظه جمعی جامعه را می سازد، حرفه ای که صاحبانش گاهی نخستین نفراتی هستند که به محل حادثه می رسند و آخرین کسانی اند که از پیگیری یک سوژه دست می کشند.

روز خبرنگار در ایران به یاد محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی که 17 مرداد 1377 در مزار شریف افغانستان به شهادت رسید، نامگذاری شده است.

از آن زمان، 17 مرداد به عنوان روز خبرنگار در تقویم رسمی کشور شناخته می شود، روزی که هر سال فرصتی برای قدردانی از خبرنگارانی است که در میدان خبر، میان حقیقت و شایعه، مطالبه و مصلحت، امید و تلخی ایستاده اند.

اما خبرنگاری را نمی توان فقط با یک روز و یک عنوان توصیف کرد.

خبرنگاری از بیرون شاید ساده به نظر برسد، یک تلفن همراه، یک ضبط صدا، یک دوربین، چند سؤال و در نهایت چند خط خبر.