چرا مردم به سمت رسانه های بیگانه و فضای مجازی رفتند؟

اگر هر تصمیم برای تنش زدایی، هر توافق، هر مذاکره یا هر اصلاح اقتصادی، به جای آنکه براساس منافع ملی نقد و ارزیابی شود، به میدان تسویه حساب های جناحی تبدیل شود، نتیجه از پیش روشن است.

روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: ایران در آستانه تصمیم هایی سخت قرار دارد که احتمالاً هیچ کدام بدون هزینه نخواهد بود، از اصلاحات اقتصادی و کاهش آثار تحریم گرفته تا تنش زدایی در سیاست خارجی و بازسازی ساختارهای فرسوده نهادی.

یافتن تصمیم بی هزینه نیست، مسئله آن است که چگونه می توان هزینه های اجتناب ناپذیر را مدیریت و از تحمیل هزینه های اضافی جلوگیری کرد.

این کار بیش از هر چیز به اعتماد عمومی نیاز دارد.

دولتی که از پشتوانه اجتماعی برخوردار باشد، تصمیم های دشوار را با هزینه سیاسی و اجتماعی کمتری اجرا می کند.

اما اگر این اعتماد فرسوده شود، حتی درست ترین سیاست ها نیز با مقاومت، سوءظن و ناکامی روبه رو خواهند شد.

مهم ترین پیامد تحریمهای فزاینده دشمن، فرسایش تدریجی ظرفیت دولت بود.

هرچه تحریم ها طولانی تر شدند، بخشی از وظایفی که باید در اختیار نهادهای رسمی می بود، به شبکه های غیررسمی، واسطه ها و ذی نفعانی واگذار شد که بقای آنها به تداوم همین وضعیت گره خورده است.