پارتیا، افسانه «آن شیگائو»؛ سفر شاهزاده ایرانی به چین / سوغات او یک دین بود

پارتیا دیگر نمی توانست به زندگی مرفه درباری ادامه دهد.

مرگ پدر نیز شرایطی را برای او فراهم کرد تا بتواند از این زندگی دل بکند.

او تاج وتخت را به عموی خود سپرد و تصمیم گرفت سفری طولانی را، - عصر ایران؛ حسن ظهوری _ 9 سال از زمانی می گذشت که فارسِ سرخ مو در مدیتیشنی عمیق، خیره به دیوار غار معبد شائولین نشسته بود.

سال 529 میلادی است و سلسله لیانگ قدرت را در چین در دست دارد.

فارسِ سرخ مو که احتمالاً شاهزاده ای ایرانی بوده، 9 سال پیش از طریق جاده ابریشم خود را به چین رسانده بود.

او تنها شاهزاده ایرانی نبود که پا در این سفر گذاشت، اما نخستین ایرانی بود که مکتب چان، یا همان ذن، را به چین آورد.

او همان راهی را در پیش گرفته بود که حدود 350 سال پیش از او، شاهزاده ای دیگر از ایران پیموده و یکی از بزرگ ترین مکاتب دینی و فکری جهان را به چین وارد کرده بود.

به سال 148 میلادی برگردیم؛ زمانی که بلاش چهارم تازه به قدرت رسیده و کشمکش های داخلی ایران هنوز به پایان نرسیده است.

هرچند ساختار فدرالی حکومت اشکانیان همچنان پابرجاست و حکومت های محلی، زیر نظر شاه اشکانی، از خودمختاری قابل توجهی برخوردارند.

پارتیا ماسیریس، شاهزاده ای جوان، به تازگی پدرش را از دست داده است.