برگ برنده ایران در جنگ اقتصادی

جنگ فقط در میدان نظامی تعیین نمی شود؛ بخش مهمی از سرنوشت آن در اقتصاد، انرژی، تجارت و زنجیره های تأمین رقم می خورد.

اگر راهبرد ایران در میدان نظامی بر جنگ نامتقارن، افزایش هزینه های طرف مقابل و حفظ قدرت انتخاب استوار باشد، در میدان اقتصادی نیز صنعت پتروشیمی می تواند یکی از مهم ترین ابزارهای ایران برای افزایش تاب آوری و کاهش اثر تحریم ها باشد.

 پتروشیمی برای ایران دیگر صرفاً مجموعه ای از مجتمع های تولید متانول، اوره، آمونیاک، اتیلن و پلیمر نیست.

این صنعت بخشی از درآمد ارزی، اشتغال صنعتی، صادرات غیرنفتی و ارتباط ایران با بازارهای جهانی را تأمین می کند و از این رو باید آن را بخشی از قدرت اقتصادی و امنیت ملی کشور دانست.

اما اکنون یک تغییر اساسی در نگاه به پتروشیمی ضروری است: ایران نباید توسعه این صنعت را فقط با افزایش ظرفیت تولید اندازه گیری کند.

  سؤال مهم تر این است که از نفت و گاز کشور چه میزان ارزش افزوده ایجاد می کنیم.

تبدیل گاز به متانول و صادرات آن، اگرچه درآمد ایجاد می کند، اما پایان زنجیره نیست.

ارزش واقعی زمانی افزایش می یابد که متانول به مشتقات و محصولات شیمیایی با ارزش افزوده بالاتر تبدیل شود.