مادرت در نظرت بود، زمین افتادی...

گنبدش آفتاب شب بی کسی هاست و مرقدش سایه سر همه بی پناهی ها.

لحظه های دلتنگی و در هجوم تنهایی، آن بارگاه پرنور و صفا، که از قلب مشهد، به چشم پر اشک هر عاشق دلتنگ، - به گزارش خبرنگار تابناک استان ها ، سی ام صفر 183 قمری، روز شهادت امامی است که ایران ما مفتخر است که از زمان میزبانی از قدوم مبارکش بر این خاک پاک، بر سر سفره کرامتش نشسته و زیر سایه سار مهربانی آن امام رئوف است.

امامی که گوشه امن حرمش، خلوت آرامش و امنیت دل ماست در آوار مصیبت ها و دلتنگی ها.

امامی که نامش اسم رمز عاشقی است و حرم اش آبروی عشق.

عالم آل محمد (ص) تویی ای معرج علم.

نام مبارکش علی ، کنیه آن حضرت، ابوالحسن و دارای القاب متعدّدی از جمله؛ رضا، ‏صابر، فاضل، قره ‏اعین المؤمنین (نور چشم مؤمنان) و.

هستند.

پدر بزرگوارشان امام موسی کاظم (ع) پیشوای هفتم شیعیان و مادر گرامیشان نجمه خاتون نام داشت.

امام رضا (ع) زاده 11 ذی القعده سال 148 هجری قمری در شهر مدینه است.

پدر بزرگوارشان، حضرت امام موسی کاظم (ع) در سال 183 هجری قمری به دست هارون عباسی به شهادت رسید و پس از ایشان امام رضا (ع) در سن 35 سالگی امامت شیعیان را برعهده گرفت.

مدت امامت ایشان نزدیک به 20 سال طول کشید.