سوئد، چگونه از شهروندان خود و آزادی های فردی آنها حمایت می کند؟

دانشجویان سوئدی کاملاً مستقل فرض شده و درآمد والدینشان بی ارتباط است؛ این استقلال، هدیه ای از سوی دولت است، هرچند حفظ آن هزینه بر باشد.

- دانشجویان سوئدی کاملاً مستقل فرض شده و درآمد والدینشان بی ارتباط است؛ این استقلال، هدیه ای از سوی دولت است، هرچند حفظ آن هزینه بر باشد.

محمدرضا دادگستر  اکونومیست در شماره این هفته خود به سراغ سوئد و مدل سیاسی آن رفته است.

گزارش با اشاره به یک نکته جالب آغاز می شود: برنی سندرز، سیاستمدار چپ گرای آمریکایی، و چارلی کرک، فعال راست گرای حامی ترامپ (که یک سال پیش ترور شد)، هرچند در بیشتر مسائل با هم مخالف بودند، اما هر دو سوئد را تحسین می کردند.

 سندرز سوئد را چشمه سار عقل سلیم سوسیالیستی می دانست که آمریکا باید از آن الگوبرداری کند، در حالی که کرک معتقد بود موفقیت سوئد نه به خاطر دولت بزرگ، بلکه علیرغم آن است و ریشه در فردگرایی ذاتی شبیه به فرهنگ تگزاس دارد.

نکته جالب این است که هر دو ادعا تا حدی درست است، زیرا سوئد به شکلی متناقض، میزبان فردگرایی به صورت جمعی است.

از منظر سوسیالیستی، سوئد نمونه کلاسیک دولت رفاه است: نرخ بالای مالیات بر درآمد برای ثروتمندان (52 درصد)، هزینه های دولتی معادل نیمی از تولید ناخالص داخلی (یکی از بالاترینها در جهان)، مرخصی والدین تا 480 روز، دانشگاه های رایگان، ناب