صلح، ثبات، آزادی؟ چه می خواهیم که حال مان بهتر شود؟

نمی شود به آدم هایی که نگرانِ ارزش پول، امنیت و آینده هستند، توصیه کرد دخیل ببندید، یوگا کنید، کمتر اخبار ببینید و نگاهتان به نیمه پر لیوان باشد.

حال خوبِ جامعه از کیفیتِ حکم رانی، وضعیت معیشتی، امنیت، آزادی، آرامش پایدار و چشم اندازی می آید که شهروندان از فردای خود دارند.

در این شرایط چطور می توان از رنجِ جامعه کاست؟ چه اتفاقی باید بیفتد تا مردم دوباره دلیلی برای آرامش داشته باشند؟ عصر ایران؛ یلدا آذرپی- حواست هست؟ مردادِ سوزانِ امسال هم دارد به آخر می رسد.

آدم دلش می خواهد هرچه در این ماه ها گذشته را یک جا از ذهنش بتکاند و دور بریزد.

برود بنشیند لب حوضِ لاجوردی، پهلوی گلدان های شمعدانی.

عطر یاس و پیچ امین الدوله در هوا باشد و پاها را گذاشته باشد در آب و چند دقیقه.

فقط چند دقیقه هیچ کاری نکند.

کاش همه چیز را از یاد ببرد.

نگاهش بیفتد به همان ترکیب های قدیمی، به دیوار کوتاه آجری، کاشی های کوچکِ فیروزه ای، امواج آرام، آسمان آبی، بوی خاکِ نم خورده، بوی بارانِ تازه، بوی برگ و گل و دلش غَنج برود از این همه زیبایی.

کاش آن گوشه درخت اناری باشد، کنار دیوار بوته های رز و نسترن بالا رفته باشند و سایه برگ ها افتاده باشد روی آجرهای قدیمی.