«میراث»؛ هشداری درباره مسئولیت نگهداری از «خانه»!

در نمایش «میراث» خانه فقط ملک به جامانده از پدر نیست بلکه تصویری از تاریخ و سرزمینی است که وارثان آن بر سر سهم خود می جنگند؛ این اجرا با زبان گروتسک سوالاتی را درباره این خانه مطرح می کند.

- در نمایش میراث خانه فقط ملک به جامانده از پدر نیست بلکه تصویری از تاریخ و سرزمینی است که وارثان آن بر سر سهم خود می جنگند؛ این اجرا با زبان گروتسک سوالاتی را درباره این خانه مطرح می کند.

یادداشت مهمان- فریال آذری، پژوهشگر و منتقد تئاتر؛ میراث بهرام بیضایی که به کارگردانی غلامرضا عربی در تماشاخانه سنگلج روی صحنه است در سطح نخست، نماد نزاعِ چند وارث بر سرِ خانه ای است که پس از مرگِ پدر، به موضوعِ تقسیم و تصاحب تبدیل می شود؛ اما این سطح روایی، تنها پوسته بیرونی اثری است که در عمق خود به مسئله ای بسیار گسترده تر می پردازد: نسبت انسان با تاریخ، سرزمین، قدرت و مسئولیت.

در این نمایش، میراث چیزی نیست که به سادگی از نسلی به نسل دیگر منتقل شود؛ میراث، بار سنگین گذشته ای است که وارثان نه آن را ساخته اند و نه توان فهم و نگهداری اش را دارند.

اجرای غلامرضا عربی با تکیه بر بدن های اغراق آمیز، طراحی صحنه فرسوده، لباس های کمیک و میزانسن هایی مبتنی بر پراکندگی و کشمکش، این بحران را از سطح گفتار به سطح دیداری و جسمانی منتقل می کند.