ایران - قطر؛ سهم نامشترک از یک گنج مشترک!/ قطر، قدرت ساخت؛ ایران، ناترازی!

ثروت همیشه از دل زمین بیرون نمی آید؛ گاهی از دل تصمیم های درست متولد می شود.

پارس جنوبی علاوه بر میدان گازی، آزمونی برای سنجش حکمرانی انرژی ایران است؛ - در تجارت انرژی، مشتری امروز، مشتری فردا هم نیست.

کشور ها برای دهه ها قرارداد می بندند.

وقتی آلمان، چین، ژاپن یا کره جنوبی قرارداد های 20 یا 25 ساله با قطر امضا می کنند در واقع بخشی از بازار آینده را از دسترس دیگران خارج می کنند.

ایران در بسیاری از این بازارها حتی فرصت حضور پیدا نکرد.

نه به این دلیل که گاز نداشت بلکه چون زیرساخت صادرات، فناوری LNG و قرارداد های بلندمدت را نداشت.

بازاری که امروز قطر، آمریکا و استرالیا در آن رقابت می کنند، بازاری نیست که بتوان فردا به راحتی وارد آن شد.

بازار انرژی، حافظه دارد و اعتماد به سادگی به دست نمی آید.

  پنجمین اشتباه؛ حکمرانی جزیره ای شاید مهم ترین تفاوت ایران و قطر، نه در میدان گازی، بلکه در اتاق های تصمیم گیری باشد.

در قطر، توسعه میدان شمالی، صادرات LNG، سرمایه گذاری خارجی، ناوگان حمل، دیپلماسی انرژی و صندوق ثروت ملی، همه در قالب یک راهبرد واحد تعریف شدند.

اما در ایران، انرژی اغلب میان چندین نهاد، وزارتخانه و دستگاه تقسیم شد؛ هر کدام با اولویت ها و افق زمانی متفاوت.