از «هَلْ مِنْ ناصِرٍ» تا «اُمَّهً واحِدَهً»

تاریخ را همیشه فاتحان ننوشته اند؛ گاهی تاریخ را قدم های انسان هایی نوشته اند که حاضر نشدند حقیقت را تنها بگذارند.

روزنامه آگاه نوشت: ظهر عاشورا، دشمن گمان می کرد با فرود آمدن آخرین شمشیر، ندای هَلْ مِنْ ناصِرٍ یَنْصُرُنی نیز برای همیشه خاموش خواهد شد؛ اما خون حسین (ع) بر خاک نماند، در رگ های تاریخ جاری شد.

40 روز بعد، نخستین پاسخ به آن ندا داده شد؛ از جابربن عبدالله انصاری تا کاروان اسیران کربلا.

از همان روز، اربعین متولد شد؛ نه به عنوان یادبود یک حادثه، بلکه به عنوان آغاز یک جریان.

جریانی که پس از قرن ها، هر سال میلیون ها انسان را از ده ها ملت و زبان، بدون اجبار، بدون منفعت مادی و بدون سازماندهی مرسوم، در یک مسیر واحد گرد هم می آورد.

راز اربعین همین جاست؛ اربعین یک راهپیمایی نیست، یک مدرسه است؛ مدرسه ای که انسان می سازد.

تمدن ها پیش از آنکه با شهرها، فناوری و اقتصاد شکل بگیرند، با انسان ساخته می شوند.

اگر انسان مسئول، مؤمن و ایثارگر وجود نداشته باشد، پیشرفته ترین تمدن ها نیز از درون فرو می ریزند.

اربعین، هر سال میلیون ها انسان را تمرین می دهد تا از من عبور کنند و به ما برسند؛ از منفعت شخصی به مسئولیت اجتماعی و از تماشاگر تاریخ بودن به سازنده تاریخ شدن.