روزنامه نگاری ملی؛ درآمدی بر حقیقت نگاری ایرانی

وقتی رسانه بخشی از وجدان و حافظه ی یک ملت است و وقتی روزنامه نگاری ملی در بستر تمدنی سرزمینی چون ایران تعریف شود، می توان از «روزنامه نگاری ایرانی» با پارادایم هنجاری و مبانی معرفت شناختی متناسب با مولفه های تمدنی و فرهنگی ایران سخن به میان آورد.

- وقتی رسانه بخشی از وجدان و حافظه ی یک ملت است و وقتی روزنامه نگاری ملی در بستر تمدنی سرزمینی چون ایران تعریف شود، می توان از روزنامه نگاری ایرانی با پارادایم هنجاری و مبانی معرفت شناختی متناسب با مولفه های تمدنی و فرهنگی ایران سخن به میان آورد.

     ابوالفضل فاتح موسس خبرگزاری ایسنا در شفقنا نوشت:  روز خبرنگار امسال، فرصت مغتنمی است تا بازخوانی دو پارادایم در عرصه رسانه را مد نظر قرار دهیم: روزنامه نگاری هژمونیک و روزنامه نگاری ملی .

این دو، نه صرفاً دو شیوه اطلاع رسانی، که دو فلسفه و نگاه متفاوت به مفاهیمی چون رسانه، پیام، حقیقت، انسان، آگاهی، میهن و  قدرت هستند.

روزنامه نگاری هژمونیک؛ روزنامه نگاری در غرب، در بستر مجموعه ای متکثر از نظریه ها، ساختارهای مالکیت، سنت ها، استانداردها و معیارهای حرفه ای شکل گرفته است و بسته به جریان های فکری و مناسباتی که مالکیت، اقتصاد و سیاست و اهداف رسانه و نیروی انسانی  آن را تعریف می کنند، می تواند طیفی گسترده، از رسانه های انسان محور، �