ادبیاتی خروج کرده از پرتره های اتوکشیده

روز بزرگداشت شهدای مدافع حرم، بیش از آنکه یک یادبود تقویمی باشد، فرصتی است برای خواندن و بازخوانی زیستِ آدم هایی که تصویر رسمی و تقلیل یافته رسانه ها، تمام حقیقت آن ها را روایت نکرده است.

به گزارش خبرنگار مهر، ادبیات پایداری در سال های اخیر، دچار نوعی آسیب قدسی سازی انتزاعی بود؛ جایی که قهرمان داستان از همان صفحه اول، شخصیتی دست نیافتنی و عاری از تعارض های انسانی تصویر می شد.

اما بررسی جامعه شناختی و فرمی آثاری که نشر راه یار حول محور مدافعان حرم منتشر کرده، نشان از یک چرخش گفتمانی در تاریخ نگاری شفاهی دارد: حرکت از پرتره های اتوکشیده به سمت روایات واقعی، پرکشش و حتی چالش برانگیز.

روایتی از جنس انسان های واقعی؛ وقتی تکثر شخصیتی جایگزین یک دست سازی می شود بزرگ ترین ارزش تحلیلی این کتاب ها، پذیرش تکثر رفتاری و شخصیتی در میان نیروهای جبهه مقاومت است.

انسانِ مدافع حرم در این آثار، موجودی تک بعدی نیست که صرفاً در مختصات مناسک دینی تعریف شود؛ او واجد شوخ طبعی، شیطنت، اصطکاک با ساختارها و حتی زیست روزمره ای است که شاید در نگاه اول با کلیشه های رایج همخوانی نداشته باشد.

در کتاب نود و نهمین نفر (سرگذشت شهید مهدی موحدنیا) با شخصیتی مواجهیم که اطرافیانش شهادت او را باور نداشتند، چرا که برخوردی کاملاً متفاوتی با کلیشه های ذهنیت �