ظرفیت های ایران برای ذخیره سازی زیرزمینی CO2

در تحقیق جدیدی که توسط پژوهشگران ایرانی انجام شده است، ابعاد علمی، فنی و اقتصادی ذخیره سازی زیرزمینی دی اکسید کربن مرور شده و چشم انداز اجرای این فناوری در کشور بررسی شده است.

 افزایش دمای زمین و تغییرات اقلیمی به یکی از مهم ترین دغدغه های جهانی در دهه های اخیر تبدیل شده است.

بخش بزرگی از این تغییرات به دلیل افزایش غلظت گازهای گلخانه ای در جو رخ داده که مهم ترین آن ها دی اکسید کربن است.

این گاز عمدتاً از سوزاندن سوخت های فسیلی مانند نفت، گاز و زغال سنگ تولید می شود.

علاوه بر دی اکسید کربن، مقادیر کمتری از گازهایی مانند متان و اکسید نیتروژن نیز در گرمایش زمین نقش دارند، اما سهم دی اکسید کربن بسیار بیشتر است.

انتشار این گازها را می توان به انتشار مستقیم در فرآیند استخراج و پالایش، انتشار غیرمستقیم ناشی از تأمین انرژی تأسیسات و همچنین انتشار ناشی از مصرف محصولات نفتی تقسیم کرد.

مدیریت جداگانه هر یک از این بخش ها می تواند به شناسایی راهکارهای کاهش انتشار کمک کند.

با وجود توسعه انرژی های تجدیدپذیر و تلاش برای افزایش بهره وری انرژی، وابستگی جهان به سوخت های فسیلی همچنان بالا است.

بر اساس آمار سال 2024، انتشار سالانه دی اکسید کربن ناشی از سوزاندن سوخت های فسیلی به 37/4 میلیارد تن رسیده است؛ رقمی که نشان می دهد اقدامات فعلی به تنه�