علی حاتمی؛ مردی که ایران را قاب گرفت/ راز جاودانگی سینمای حاتمی

بعضی فیلمسازها قصه می سازند، بعضی ها تصویر خلق می کنند و بعضی دیگر، جهانی می آفرینند که بعد از خودشان هم به زندگی ادامه می دهد.

علی حاتمی از دسته سوم بود؛ - وقتی نام علی حاتمی می آید، پیش از آنکه حتی تصویری از فیلم هایش در ذهن شکل بگیرد، بسیاری از ما یک جمله را به یاد می آوریم؛ یک دیالوگ، یک تعبیر، یک کنایه یا جمله ای که انگار نمی توانست متعلق به هیچ فیلمساز دیگری باشد.

 این شاید مهم ترین امضای حاتمی باشد.

  در فیلم های او، دیالوگ صرفاً برای رساندن اطلاعات به تماشاگر نیست.

آدم های حاتمی با کلماتشان شناخته می شوند.

زبان هر شخصیت، بخشی از شخصیت اوست؛ همان قدر که لباس، چهره یا رفتار او اهمیت دارد.

او زبان فاخر و قدیمی را کنار زبان کوچه و بازار می نشاند؛ از مثل و متل، شعر و کنایه و تعبیرهای عامیانه استفاده می کرد و برای رسیدن به ریتم کلام، روی جمله ها وسواس داشت.

نتیجه، زبانی بود که نه کاملاً زبان روزمره بود و نه ادبیات کتابی؛ چیزی میان این دو، اما کاملاً حاتمی وار.

  شاید به همین دلیل است که بعضی از جمله های او از فیلم جدا شده اند و به حافظه عمومی راه پیدا کرده اند.

این ویژگی اتفاقی نبود.

حاتمی خودش درباره علاقه اش به زبان ایرانی گفته بود که مردم ایران در گفت وگوهایشان فقط صریح حرف نمی زنند؛ کنایه می زنند، از مثل ها استفاده می کنند، �