رسالت اسارت

26 مرداد سال 1369، مرز خسروی شاهد یکی از احساسی ترین لحظات تاریخ معاصر ایران بود.

اتوبوس های سفیدرنگ، حامل آزادگانی بودند که پس از اسارت در زندان های رژیم بعث، قدم بر خاک میهن گذاشتند.

روزنامه آگاه نوشت: در تمام سال های جنگ تحمیلی و دوران اسارت، در میان ده ها هزار اسیر ایرانی، پدیده فرار از اردوگاه های مرگبار عراق به شکل حیرت انگیزی بی معنا بود.

چرا دلاورانی که در خط مقدم از مرگ نمی هراسیدند و شجاعت شان زبانزد بود، در برابر درهای اردوگاه ها، سودای فرار در سر نپروراندند؟ این گزارش، واکاوی تحمل رنجی است که نگهبانان بعثی را به حیرت کشاند و بررسی هدف والایی است که اسارت را به جبهه ای دیگر برای مقاومت بدل ساخت.

وقتی از آزادگان صحبت می کنیم، با یک جامعه آماری کوچک روبه رو نیستیم.

بر اساس آمارهای منتشرشده، جمهوری اسلامی ایران بیش از 40 هزار آزاده سرافراز دارد که سال های متمادی از جوانی و عمر خود را در اردوگاه های مخوف رژیم بعث عراق سپری کردند.

این آمار شامل رزمندگان ارتشی، سپاهی، بسیجی و حتی غیرنظامیانی است که در روزهای نخست هجوم ناجوانمردانه دشمن به اسارت درآمدند.

برخی از این مردان بیش از 10 سال در اسارت بودند؛ یعنی معادل یک دهه کامل از بهترین سال های زندگی یک انسان.