از سمنوی «دایی مصطفی» تا اشک های «عمو اکبر»

و شاید برای همین است که هر وقت نام اکبر عبدی می آید، پیش از آنکه نقش هایش، فیلم هایش و بازی های درخشانش به ذهنم بیاید، تصویر مردی برایم زنده می شود که نیمه شب، - پایگاه خبری جماران، در پی درگذشت زنده یاد اکبر عبدی بازیگر سینما و تلویزیون، محمود عارفی قوچانی در یادداشتی نوشت: پرده اول بعضی آدم ها را نمی شود با شناسنامه، تاریخ تولد و چند خط درباره زندگی شان تعریف کرد.

بعضی آدم ها بخشی از حافظه یک محله اند؛ بخشی از کوچه ها، هیئت ها، شب های محرم و خاطراتی که هرچه زمان می گذرد، بیشتر دلت برایشان تنگ می شود.

دایی مصطفی قمشه ای یکی از همان آدم ها بود؛ از آن آدم های باصفای خیابان درخشنده و بعدها خیابان استخر که برای خیلی ها فقط یک همسایه یا آشنا نبود.

سال ها بود که شب عاشورا، پای یک پاتیل سمنو می ایستاد و نذرش را ادا می کرد؛ بیش از شصت سال.

شصت سال یعنی یک عمر.

یعنی چند نسل از آدم هایی که کودک بودند و دست در دست پدر و مادرشان به پای پاتیل سمنو می آمدند، بعد خودشان بزرگ شدند، ازدواج کردند، بچه دار شدند و باز در شب عاشورا، راهشان به همان سمنو و همان آدم قدیمی می افتاد.

دایی مصطفی برای این شصت سال فقط سمنو نمی پخت.

انگار هر سال، بخشی از خاطرات محله را دوباره به جوش می آورد؛ خاطره آدم هایی که آمده بودند، حاجت خواسته بودند، نذری برده بودند، ص