تناقضی که «بی داد» را تصنعی می کند/ چرا صدای خواننده اش را نشنید؟

ستی در «بی داد» برای حق خواندن مبارزه می کند، اما صدایی که قرار است نماینده این مبارزه باشد، از آنِ خود بازیگری نیست که بدن و چهره او را به شخصیت بخشیده است - تناقضی که بی داد را تصنعی می کند/ چرا صدای خواننده اش را نشنید؟ ستی در بی داد برای حق خواندن مبارزه می کند، اما صدایی که قرار است نماینده این مبارزه باشد، از آنِ خود بازیگری نیست که بدن و چهره او را به شخصیت بخشیده است عصر ایران؛ محسن سلیمانی فاخر - از توییت الهام پاوه نژاد دانستم نقش اول فیلم بی داد ، سروین ضابطیان، خواننده است و انگار بخشی از مصایب شخصیت ستی را به عنوان یک خواننده تجربه کرده است.

همین نکته، ناخواسته پرسشی جدی درباره منطق فیلم ایجاد می کند: وقتی فیلم ساز مدعی دفاع از حق خواندن زنان است، چرا از صدای واقعی بازیگر خود استفاده نمی کند؟ ضابطیان بیش از آنکه بازیگر باشد، خواننده است و انتخاب او برای نقش ستی می توانست فرصتی باشد تا مرز میان شخصیت و بازیگر از میان برود؛ زنی که خودش خواننده است و نقش زنی را بازی می کند که برای خواندن هزینه می دهد.

اما وقتی صدای او از این تجربه حذف می شود، فیلم یکی از طبیعی ترین و مهم ترین امکانات خودش را از دست می دهد.

از این رو  در این فیلم، مسأله نسبت میان بدن، صدا و هویت شخصیت است.