بالاخره لیلی به مجنون رسید/ مرگ خودخواسته راه حل نبود (+صدا)

«بزن آرسن خان، بزن! شما نزنی کی بزنه؟ که اگر پدر و برادرهاش بفهمند چه خبطی ازش سر زده، سرش را گوش تا گوش می برند.

» - خب، می دانستم آن ساختمان مورد بحث، محل تشکیل جلسات انجمن بوده و در حوادث به توپ بستن مجلس توسط قوای محمدعلی شاه در سال 1287 با خاک یکسان شده است.

اما پیش خودم گفتم حتماً محمد خالوخان، که متولی خانقاه است، اطلاعات به دردبخوری درباره انجمن دارد که به دردم بخورد.

حدسم درست بود و وقتی استکان دوم کمر باریک چای دم سیاه لاهیجان را با باقلوای قزوین در دهان مزمزه کردیم، دیگر موتور محمد خالوخان گرم شده بود و درباره انجمن نقالی ها می کرد.

اما آنجایی از حرف هایش که به کار امروز ما می آید، از این قرار بود: به عشق مولا علی، در ساختمان انجمن اخوت، هنگام برگزاری جلسات، 110 صندلی می گذاشتند.

اعضایش هم یکی از دیگری مشهورتر و اسمی تر؛ از محمود جم و حکیم الملک که هر دو بعدها نخست وزیر شدند بگیرید تا سیف الدوله، پسر فتحعلی شاه، و سید هاشم ملک مدنی، تاجر بسیار ثروتمند ملایری.

البته بعد از دوره قاجار، باز در دوره رضاشاهی، این انجمن برای مبارزه با استبداد رضاشاهی جان تازه ای می گیرد.

یکهو انگاری که محمد خالوخان انبار باروتی باشد که کبریت کشیده اند به آن، صدایش رفت بالا و گفت: آخ امان از اون ارمنی بی شیله پیله! منظورش آرسن میناسیان بود که �