چگونه شاهراه اینترنت جهان را از دست دادیم؟

در نقشه های سیاسی، ایران معمولاً با نفت، تنگه هرمز، کریدور های زمینی و خطوط انتقال انرژی شناخته می شود؛ اما یک نقشه دیگر هم وجود دارد که شاید برای آینده اقتصاد جهان مهم تر باشد: - اقیانوس هند → چابهار → شبکه زمینی ایران → مرز ترکیه → اروپا.

    ایران از یک مزیت جغرافیایی برخوردار است که به آسانی قابل تکرار نیست.

چابهار مستقیماً به دریای عمان و اقیانوس هند دسترسی دارد و از سوی دیگر، ایران را به شبکه زمینی گسترده ای متصل می کند که می تواند در نهایت به ترکیه و اروپا برسد.

  این همان چیزی است که در ادبیات صنعت ارتباطات به آن تنوع مسیر یا Route Diversification می گویند؛ یعنی به جای آنکه تمام تخم مرغ های اینترنت جهان در یک یا دو مسیر دریایی گذاشته شود، مسیر های جایگزین ساخته شود.

  این موضوع امروز اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

ITU هشدار داده که تمرکز جغرافیایی کابل ها و وابستگی کشور ها به تعداد محدودی مسیر، یکی از آسیب پذیری های اصلی زیرساخت دیجیتال جهان است.

در سال های اخیر نیز صد ها مورد آسیب یا اختلال در کابل های زیردریایی ثبت شده است؛ بنابراین ایده استفاده از جغرافیای ایران، از نظر مهندسی و ژئوپلیتیکی، ایده ای خیالی نبود.