اینجا 40 سال قبل «دریا» بود و حالا یک «بمب کربنی» است

دریاچه آرال که میان قزاقستان و ازبکستان قرار دارد، زمانی چهارمین پهنه آبی درون سرزمینی بزرگ جهان بود.

اما طی شش دهه گذشته، انحراف گسترده آب رودخانه های تغذیه کننده آن برای آبیاری مزارع پنبه، این دریاچه را تقریباً به طور کامل خشک کرد و دشتی نمکی به وسعت کشور ایرلند بر جای گذاشت.

نابودی آرال تاکنون بیشتر به عنوان یک فاجعه زیست محیطی و انسانی شناخته می شد، اما پژوهشی تازه نشان می دهد که این رویداد پیامد مهم دیگری نیز داشته و به یکی از عوامل قابل توجه در تشدید تغییرات اقلیمی تبدیل شده است.

اگرچه آرال را دریا می نامند، اما این پهنه آبی از نظر علمی یک دریاچه است.

در دریاچه های سالم، بقایای گیاهان و دیگر مواد آلی در کف ته نشین می شوند و کربن را برای صدها یا حتی هزاران سال در رسوبات حبس می کنند.

به همین دلیل، این پهنه های آبی نقش مخزن کربن را ایفا می کنند و از ورود دی اکسید کربن به جو جلوگیری می کنند.

به گزارش فرادید؛ اما هنگامی که آب از میان می رود، این کربن ذخیره شده آزاد می شود و دریاچه از یک مخزن کربن به منبع انتشار گازهای گلخانه ای تبدیل می شود.

رافائل مارسه، پژوهشگر مرکز مطالعات پیشرفته بلانس در اسپانیا و سرپرست پژوهشی تازه که در نشریه Science منتشر شده، می گوید گروه تحقیقاتی او انتظار چنین پدیده ای را داشت، اما هرگز تصور نمی ک