وقتی سادگی جای شکوه را گرفت / شما کدام سمت تصاویر را ترجیح می دهید؟

فولاد، بتن و شیشه، همراه با نگاه نو به معماری، چهره شهرها را دگرگون کردند و تزیینات را به حاشیه راندند.

- عصر ایران- مدرنیسم در اوایل قرن بیستم با کنار گذاشتن تزیینات و تاکید بر خطوط ساده، کارکردگرایی و استفاده از مصالحی مانند فولاد، بتن و شیشه، مسیر تازه ای در معماری گشود.

روش های صنعتی ساخت و ساز نیز با کاهش هزینه ها و امکان تولید انبوه، به گسترش فرم های استاندارد و یکسان کمک کردند.

البته این تاریخچه به معنای آن نیست که هر نیمکت، تالار یا سردر قدیمی از نمونه های امروزی بهتر بوده است؛ زیبایی همواره مفهومی سلیقه ای است.

با این حال، این روند نشان می دهد چرا جزییات تزیینی در بسیاری از بناها و فضاهای عمومی به تدریج کم رنگ شدند.

حفظ و بازآفرینی ساختمان های قدیمی می تواند ضمن نگه داشتن هویت تاریخی شهرها، از اتلاف منابع و انتشار کربن ناشی از تخریب و ساخت دوباره نیز جلوگیری کند.

تا اواخر قرن نوزدهم، معماری اروپا و بسیاری از نقاط جهان سرشار از تزیینات، نقش برجسته ها، ستون های کلاسیک و جزییات پرکار بود.

اما از دهه 1920 و با شکل گیری جنبش معماری مدرن، نگاه معماران به تدریج تغییر کرد.

پس از جنگ جهانی دوم و در فاصله دهه های 1950 تا 1970، این رویکرد به جریان غالب معماری جهان تبدیل شد و ساختمان های ساده با خطوط مستقیم، نماهای شیشه ای و سازه ها