الآن چه وقتِ رفتن بود غلامرضای مادر؟

در «اجاره نشین ها»، روایت شهری بودی با ساختار معیوب.

در «مادر»، مهربانی و معصومیتی را زنده کردی که عقل حسابگر را کنار می زد.

در «آدم برفی»، - در اجاره نشین ها ، روایت شهری بودی با ساختار معیوب.

در مادر ، مهربانی و معصومیتی را زنده کردی که عقل حسابگر را کنار می زد.

در آدم برفی ، از تنهایی، هویت و مهاجرت گفتی.

حتی وقتی مردم را می خنداندی، اندوه و جدیتی در نگاهت بود که راز ماندگاریِ نقش هایت شد عصر ایران؛ یلدا آذرپی- الآن چه وقتِ رفتن بود؟ مگر 66 سالگی هم سنِ رفتن است؟ چند صد سال دیگر باید بگذرد تا دوباره ستاره ای بی بدیل، در قامتِ طناز و رعنای تو، بر آسمانِ هنر این سرزمین بدرخشد؟ به حاشیه ها و فراز و فرودهای زندگی ات کاری ندارم؛ هرچند در این جهانِ وامانده، حاشیه ها از متن پررنگ تر و اثرگذارترند؛ همان حاشیه های فرساینده حول چرخشِ سیاست ها، آدم ها، فیلمسازها، جریان ها و غوغاهایی که زندگی همهٔ ما را دشوارتر کرده اند.

چه کنیم این روزها با فِراق یاران و فقدان عزیزان؟ چه قدر بگوییم و بگرییم و لب بگزیم و آه بکشیم؟ زندگی هر روز صعب تر، سردتر، تاریک تر و نازیباتر می شود.

با این همه، وجود هنرمندانی چون تو، این روزگارِ ناشاد را سزاوار دیدن کرد.