چرا هنوز باید از مسعود کیمیایی حرف بزنیم؟

در سینمای ایران کمتر فیلمسازی را می توان پیدا کرد که جهان فکری و سینمایی اش با چند واژه کلیدی مثل رفاقت، معرفت و خیانت یا با تصویری از کوچه و محله های جنوبیِ شهر و یا با قهرمان های زخمی و تنها تعریف شود.

این ها همه امضای شخصی سینمای مسعود کیمیایی هستند؛ فیلمسازی که هنوز یکی از خاص ترین فیلم سازان سینمای ایران است.

هفتم مردادماه، تولد مسعود کیمیایی است؛ فیلمسازی که او را باید از آخرین بازماندگان موج نوی سینمای ایران دانست.

کسی که همچنان جهان بینی خود را به سینما و هنر، در قامت یک سینماگر مؤلف حفظ کرده است، حتی اگر برای تماشاگران امروز آثارش این پرسش مطرح باشد که آیا کیمیایی از زمانه عقب مانده است؟ هفتم مردادماه، تولد مسعود کیمیایی است؛ فیلمسازی که دایره واژگان فیلم هایش حول کلماتی همچون مرد، نامرد، رفیق، مرام، معرفت، غیرت، و وطن می گردد و دیالوگ های ماندگاری را با زبانی شاعرانه در فیلم هایش به جا گذاشته که در یاد و خاطر بسیاری از طرفداران و تماشاگرانش باقی مانده است.

مثل آنجا که در گوزن ها می گوید، با گلوله مردن از توی کوچه زیر پل مردن بهتره یا وقتی در اعتراض می گوید، سلامتی سه تن: ناموس و رفیق و وطن، سلامتی سه کس: زندونی و سرباز و بی کس .