خبرنگار؛ آن که می ماند تا روایت کند

خبرنگاری فقط نوشتن چند خط درباره یک اتفاق نیست.

 گاهی یعنی ایستادن درست همان جایی که دیگران می خواهند از آن دور شوند؛ یعنی رفتن به دل حادثه، شنیدن، دیدن، پرسیدن و بعد روایت کردن چیزی که شاید اگر خبرنگار نباشد، هیچ وقت به گوش کسی نرسد.

خبرنگار بودن در روزهای معمولی هم ساده نیست.

 صبح که از خانه بیرون می زنی، نمی دانی قرار است روزت با یک گفت وگوی ساده تمام شود یا با یک حادثه، یک خبر تلخ، یک تصمیم مهم یا اتفاقی که مسیر زندگی آدم های زیادی را تغییر می دهد.

تلفن همیشه روشن است، خبر همیشه منتظر است و ذهن خبرنگار تقریباً هیچ وقت تعطیل نمی شود.

  اما سختی واقعی خبرنگاری را شاید باید در روزهای سخت فهمید؛ همان روزهایی که شهر آرام نیست، جنگ است، بحران است، حادثه ای رخ داده یا جامعه درگیر ترس و اضطراب است.

  در دل جنگ، خبرنگار فقط یک دوربین و یک دفترچه همراهش ندارد؛ گاهی با ترس خودش، با نگرانی خانواده اش و با سنگینی صحنه هایی روبه روست که دیدنشان برای هر انسانی سخت است.

با این حال می ماند تا روایت کند.

می ماند تا صدای آدم هایی باشد که شاید فرصت یا امکان حرف زدن ندارند.

می ماند تا تصویری از حقیقت ثبت شود؛ تصویری که فردا شاید بخشی از حافظه یک ملت باشد.