امضای حامد عنقا؛ فرمول موفقی که شاید به نقطه اشباع رسیده باشد

حامد عنقا سال هاست با جهان داستانی و روایی مشخصی در تلویزیون و نمایش خانگی شناخته می شود؛ فرمولی که بارها برای او موفقیت و واکنش عمومی به همراه داشته است.

اما نقدهای مطرح شده درباره آثار اخیر، این پرسش را جدی تر کرده که این فرمول تا کجا دوام خواهد آورد.

سیدمهرزاد موسویعصرخبر حامد عنقا در بسیاری از پروژه هایش، از قلب یخی و تنهایی لیلا تا پدر ، آقازاده ، گناه فرشته و تازه ترین آثارش، هم در مقام نویسنده و هم تهیه کننده، صاحب جهان داستانی و روایی مشابهی بوده؛ بنابراین آنچه روی قاب تلویزیون یا نمایش خانگی دیده ایم، بیش از آنکه محصول یک کارگردان باشد، محصول سلیقه و جهان بینی خالق است.

پس در این نوشته، کارگردان را آگاهانه کنار می گذاریم.

اگر قرار باشد برای آثار حامد عنقا یک امضای روایی تعریف کنیم، همین جهان داستانی است.

او در همه این سال ها یک فرمول مشخص را بارها آزموده و به تدریج آن را تکامل داده است.

او تعلیق را با آشکار کردن حقیقت در همان قسمت ابتدایی داستان می کشد یا بخش مهمی از سرنوشت شخصیت ها را برملا می کند تا مسیر رسیدن به آن اهمیت پیدا کند، نه نقطه پایانی؛ در واقع روشی که به جای پاسخ دادن به چه می شود؟ ، مخاطب را درگیر چگونه به آن نقطه می رسیم؟ می کند.