سرگیجه اسراییلی ها در تهران/ شب سرنوشت (+صدا)

جواب سؤال دست یک نفر بود؛ بال چپ تکنیکی و قلدر ایران، اکبر افتخاری.

همان که می گفتند یک جوری با توپ دریبل می زند که انگار توپ با نخ به پایش وصل است.

- آخر، در شهر خبری است؛ آن هم چه خبری! بازی آخر تیم ملی فوتبال ایران در جام ملت های آسیا در سال 1968، مقابل اسراییل برگزار می شود.

مسابقاتی که با شرکت پنج تیم برگزار شده بود.

همه تیم ها به صورت رودررو با هم بازی کرده بودند و حالا بازی آخر مانده بود.

ایران حتی اگر بازی را یک بر صفر هم می باخت، قهرمان می شد.

اما کدام ایرانی دوست داشت تیمش قهرمانی را با شکست جشن بگیرد؟ اسراییلی ها اما مدافع عنوان قهرمانی بودند و حریف سرسخت و سمجی به حساب می آمدند.

اما این ها همه حرف بود.

اسراییل، اسراییل بود و ایران، ایران.

و این بود که شاید بتوان گفت این مهم ترین بازی تاریخ فوتبال ایران بود؛ و شاید هنوز هم هست.

بازی در استادیوم امجدیه، یا همان ورزشگاه شهید شیرودی فعلی، برگزار می شد.

اصلاً همه بازی های آن دوره در همین استادیوم انجام شده بود.

30 هزار نفر داخل استادیوم بودند و 10 هزار نفر هم بیرون، پشت درها مانده بودند.

بقیه هم یک جایی رادیو یا تلویزیونی پیدا کرده بودند و آماده شروع بازی بودند.

اما تیم ایران یک نگرانی بزرگ داشت.