آوار جنگ بر رویاهای آرزو

پرستاری که روزها زخم های دیگران را مرهم می گذاشت، اکنون خود با زخمی که آمریکا و رژیم اسراییل روح و روانش را نشانه گرفته در میان ویرانه ها ایستاده است.

شهر نوشت: 10 فروردین 1404، سپیده دم شهر به جای آنکه با نسیم روزهای نزدیک به بهار دمیده شود، در هیاهوی برخورد موشک، به آسمان برخاست و غبار باروت و خاکستر بر آسمان تهران پاشید.

شهر ساعت 4:30 صبح هنوز در خوابی عمیق بود که لرزه سهمگین انفجار در چیتگر شمالی، چندین سال خاطره، عشق و زندگی را در میان خاک و خاکستر فرو برد.

آرزو انتظامی ، پرستاری که سال ها دستان مهربانش پناه بیماران بیمارستان لاله و در لباس سپید پرستاری، مرهم زخم بیماران بود، این بار خود با زخم و درد روزگار روبرو شد.

او خانه و کاشانه اش را در یک پلک زدن توسط آمریکا و اسراییل از دست داد؛ خانه ای که برای او، دختر یازده ساله و همسرش، فراتر از یک سقف، پناه امن و آرامش بود.

آرزو را در هتل آپارتمان ادیب ملاقات کردم با صدایی که هنوز لرزان و ناراحت است، آن لحظات را اینچنین تشریح کرد: آن شب در خانه مادرم بودیم، گویی معجزه ای ما را از موشک و انفجار دور نگه داشته بود.

نمی دانستیم چه پیش آمده و زمانی که برگشتیم انگار ناگهان جهانمان فرو ریخت.