روی تلخ بازگشایی زاینده رود؛ آب، شادی و سوگ

خطر غرق شدگی تنها به پهنه شهری زاینده رود محدود نمی شود؛ وجود بیش از یک هزار و 200 کیلومتر کانال اصلی و فرعی آبرسانی و هزاران استخر ذخیره آب کشاورزی در سطح استان، جغرافیای این تهدید را تا پهنه های غیرشهری و روستایی گسترش داده است.

جاری شدن دوباره آب در رگ های خشکیده زاینده رود و کانال های آبرسانی استان اصفهان، در کنار موج شادی و نشاط اجتماعی، بار دیگر کابوس تلخ غرق شدگی و داغدار شدن خانواده ها را زنده کرده است؛ سریالی دردناک که با وجود حضور شبانه روزی تیم های نجات، همچنان قربانی می گیرد.

بازگشایی زاینده رود و جریان یافتن آب در کانال های انتقال اصفهان، جان تازه ای به کالبد نیمه جان نصف جهان بخشید و لبخند را بر لب های شهروندان و گردشگران نشاند.

اما این سکه روی دیگری نیز دارد؛ مادی ها، کانال های آبرسانی و بستر به ظاهر آرام زاینده رود، با آغاز فصل گرم سال و بازگشایی آب، به کمین گاهی بس خطرناک تبدیل شده اند که کوچک ترین بی احیاطی در حاشیه آن ها، فاصله ای به کوتاهی یک پلک زدن میان زندگی و مرگ ایجاد می کند.

آمارهای نگران کننده و روایات تکان دهنده ای که طی هفته های اخیر از حوادث غرق شدگی منتشر می شود، گواهی بر ابعاد جدی این بحران خاموش است و تنها در یک نمونه تلخ و فاجعه بار، سقوط ناگهانی یک کودک خردسال در حاشیه پل خواجو در روزهای اب�