نانِ بازیِ خودمان را بخوریم

سه بازی، سه تساوی و سه امتیاز؛ همه امید ایران به نتایج دیگران گره خورده بود.

اما حذف از جام جهانی، بیش از آنکه یک ناکامی فوتبالی باشد، یادآور حقیقتی فراتر از مستطیل سبز است.

- یادداشت مهمان، حاتم ابتسام: سه بازی، سه تساوی؛ برابر نیوزیلند، بلژیک و مصر.

با فرمت جدید چهل وهشت تیمی جام جهانی، این امید وجود داشت که همین سه امتیاز برای صعود به مرحله حذفی کافی باشد.

برای ساعاتی، همه چشم ها به نتایج دیگر مسابقات دوخته شد.

دیگر چیزی در اختیار ما نبود؛ باید منتظر می ماندیم ببینیم دیگران چه می کنند و آیا شانس به ایران رو می کند یا نه.

شاید این انتظار، بیش از آنکه یک وضعیت فوتبالی باشد، تصویری از یکی از عادت های فرهنگی ما بود؛ عادتی که گاهی بیش از اندازه، امید خود را به اتفاق ، شانس و گشایش از بیرون می بندد.

واقعیت این است که ما از نظر روانی و اجتماعی به این صعود نیاز داشتیم.

صعود از مرحله گروهی جام جهانی، رؤیایی است که سال ها در انتظارش بوده ایم و طبیعی بود که همه آرزو کنند این بار، حتی با سه تساوی، این اتفاق رقم بخورد.

اما شاید همین ناکامی، یادآور یکی از مهم ترین سنت های الهی باشد؛ سنتی که اتفاقاً در قرآن بارها بر آن تأکید شده است و کمتر از آن سخن می گوییم.