برای شهید زهرا حداد

شب غریبی است.

تابوت مادری برای وداع آمده، اما جگرگوشه اش نتوانسته برای آخرین بار او را در آغوش بکشد.

- به گزارش جماران، زهرا میرغضنفری که سال ها شاگردی شهید زهرا حداد عادل را کرده است، برایش نوشته: پرتکرارترین قابی که از خانم حداد در خاطرات همه ثبت شده، تصویر حضورش در جمع دانش آموزهاست.

هرگاه به هر سمتی که چند ردیف از دخترها صف کشیده بودند خیره می شدی، قطر نگاهت را که تا مرکز دایره می کشیدی، به حضور خانم حداد ختم می شد.

انگار این عادت هنوز هم پابرجاست؛ حتی اگر سهم بچه ها از بودن معلمشان، تنها یک تابوت مزین به پرچم ایران باشد.

برای آخرین بار هم دورتادور خانم حداد را دخترهایش گرفته اند و با دلتنگی هایشان حصار کشیده اند.

کوچک ترها میدان دار شده اند؛ انگار بیش از همه، آن ها حسرت این نبودن را به دوش می کشند، کمتر از بقیه او را دیده اند و بیشتر از بقیه امید به امتداد دیدارش بسته بودند.

یکی از دخترها صورتش را روی تابوت گذاشته و لابه لای اشک هایش یکباره زبان باز می کند: خانم حداد! به دخترت چه بگوییم؟ راست می گوید.

شب غریبی است.

تابوت مادری برای وداع آمده، اما جگرگوشه اش نتوانسته برای آخرین بار او را در آغوش بکشد.