این نگاه که ما الان پشت خیمه معاویه ایم و باید کار را تمام کنیم، ما را به کجا می برد؟

حاصل هر دو رویکرد، تنگ شدن میدان سیاست ورزی عقلانی است.

وقتی جنگ به یک امر قدسی و مذاکره به یک امر مذموم تبدیل شود، دیگر تصمیم گیران نه بر اساس موازنه هزینه و فایده، بلکه زیر فشار روایت های مطلق گرا تصمیم خواهند گرفت.

روزنامه اعتماد نوشت: دشمن می خواهد ایران را در موقعیتی قرار دهد که همسایگان از آن فاصله بگیرند، همکاری های اقتصادی و مالی دشوارتر شود، شرکای راهبردی مانند چین با احتیاط بیشتری رفتار کنند، پرونده هسته ای وارد مرحله ای پیچیده تر شود و زمینه برای شکل گیری اجماع جهانی علیه ایران فراهم آید.

این همان دام راهبردی است که اگر در آن گرفتار شویم، سرمایه ای که با مقاومت مردم و خون شهدای گرانقدر به دست آمده، مستهلک خواهد شد و پیروزی ایران، به یک بازی دوسرباخت بدل می شود که تنها برنده آن، طراحان جنگ و آشوب خواهند بود.

همین منطق درباره تنگه هرمز نیز صادق است.

هرمز، یک اهرم ژئوپلیتیکی و بخشی از سرمایه راهبردی ایران است.

ارزش این اهرم، به توانایی استفاده هوشمندانه، به موقع و متناسب از آن وابسته است.

تهدید مکرر به بستن تنگه، بیش از آنکه هزینه ای بر رقیب تحمیل کند، می تواند کشورهای منطقه و مصرف کنندگان بزرگ انرژی را به این جمع بندی برساند که امنیت تجارت جهانی در گرو مهار ایران است؛ همان روایتی که اسراییل سال ها برای ساختن آن