مصلایی که بوی یتیمی می دهد

الحق والانصاف که یتیمی فقط برای بچه ها نیست، گاهی یک ملت، یک شبه یتیم می شود.

- الحق والانصاف که یتیمی فقط برای بچه ها نیست، گاهی یک ملت، یک شبه یتیم می شود.

خبرگزاری مهر - مجله مهر: من بچه بودم؛ چه می فهمیدم خدا کجاست و چه شکلی است؟ فقط بی بی بهم گفته بود هر کسی که به داد دلِ مظلوم و غریب برسه، یه جوری شبیه خداست.

برای من، آقای شهیدمان شبیه همون خدای بچگی هاست؛ همون آقایی که وقتی من نُه سالم بود، بین خاک و آوار و سرمای استخوان سوز کرمان و بم، عبا و قباش رو جمع کرد و چادر به چادر پای درد دل مردمش نشست.

حالا همون آفتاب سوخته های بم، با غمی که انگار از زلزله سال 82 هم سنگین تر روی دلشون نشسته، ده ساعت زودتر از موعد آخرین دیدار اومدن.

اومدن اما نه تا انتهای خیابون کشوردوست.

روبه روی آخرین ایست بازرسی، اومدن روبه روی همون مصلی که همیشه بوی کتاب می داد؛ بوی نمازهای عید فطر و جمعه نصر.

آروم می رم سمتش و می گم: خوش اومدی مرد.

کاش توی روزهای بهتری تهران میزبانت بودم.

یه لبخند تلخ می زنه و می پرسه: این همون مصلیه که تلویزیون نشون می ده؟ می گم: آره.

همینه.

اما ته دلم چیز دیگه ای می گم.

آره رفیق آفتاب سوخته ی من.

همینه.

همون مصلی.

فقط امروز دیگه بوی کتاب نمی ده؛ بوی غربت می ده، بوی یتیمی.