مقام های رأس الحسین، فانوس های همشیه روشن تاریخ

از صحرای نینوا تا کوچه های کوفه، از دمشق تا عسقلانِ و قاهره و از نجف تا بقیع، نام و نشانی از آن سرِ نورانی برجای مانده است.

یادداشت مهمان_ اسماعیل رضایی برجکی، رییس گروه تاریخ و سیره اهل بیت(ع) و انساب:روایت عاشورا، از همان ساعات نخستینِ پس از شهادت، آغاز شد، نه با قلم که با خون، نه با کاغذ که با نیزه.

نخستین روایت گران این حماسه، نه راویانی از مدینه و کوفه که سرهای پاکِ شهیدان بودند؛ سرهایی که بر سرِ نیزه ها رفتند، همراه با کاروان اسیران، چون فانوس هایی روشن در دلِ تاریکیِ تاریخ، تا راهِ حقیقت را برای همیشه، به تمامِ طالبانِ عدالت و آزادی، نشان دهند.

پیشاپیشِ آن کاروان، سرِ سالارِ شهیدان بود، حسین بن علی علیه السلام؛ آن سرِ مطهری که دژخیمانِ جاهل، گمان کردند با بردنِ آن به شام، پاداشی خواهند یافت، غافل از آنکه سنگین ترین گواهِ جنایتِ خویش را بر دوش می کشند.

هرجا که کاروانِ اسیران، اندکی درنگ کرد و آن سر را بر خاک نهاد، یادمانی پدید آمد؛ نامی بر زمین نشست و مکانی مقدس شد که آن را مقام رأسِ الحسین یا مشهد الحسین می نامند.

این مقام ها، تنها چند نقطه بر روی نقشه نیستند؛ نغمه هایی اند که در گوشِ زمان طنین افکنده اند و هرکدام، بهانه ای برای نگاه داشتنِ یادِ آن سرِ تابناک.