چرا نباید از روان درمانگران انتظار کمال داشت؟

ما انسان ها، فارغ از هر نقاب، جایگاه یا عنوانی که بر دوش می کشیم، پیش از هر چیز انسانیم؛ با همه ضعف ها، لغزش ها و کاستی های اجتناب ناپذیرمان.

تاریخ بارها نشان داده است که زاهدی پرده عصمت می درد، مردی که در لباس معنویت شناخته می شود، فتوایی ویرانگر صادر می کند، دانشمندی دستاورد دیگران را به نام خود ثبت می کند و کسی که دم از فروتنی می زند، در نهان شیفته ستایش خویش است.

این خطاها، بیش از آنکه از آیین، اندیشه، معنویت یا دانش آنان برخیزند، ریشه در انسان بودنشان دارند.

در روزهای اخیر، خبر تلخ پایان خودخواستهٔ زندگی فرزند اروین یالوم که خود نیز روان درمانگر بود، بسیاری را به تأمل واداشت.

پرسشی که بارها تکرار شد این بود: چگونه کسی که هم در خانواده یکی از شناخته شده ترین روان درمانگران جهان پرورش یافته و هم خود سال ها در همین حرفه فعالیت کرده است، سرانجام در برابر رنج های زندگی تاب نیاورد؟ این پرسش در ظاهر منطقی به نظر می رسد، اما بر پیش فرضی نادرست استوار است: اینکه دانش روان شناسی باید صاحبانش را از رنج، شکست یا حتی تصمیم های تراژیک مصون بدارد.

گویی روان شناسی کالایی است که می توان با آن آرامش را خرید؛ و اگر روان درمانگری خود از رنج در امان نماند، پس این دانش بی اعتبار است.