ارنست همینگوی: اگر داستان خوب بنویسی، هرگز نخواهی مُرد!

«همینگوی» با علاقه به شکار حیوانات بزرگ و عشق به گاوبازی، تصویری مردانه از خود ساخته بود، اما در پشت این چهره، جنبه ای سخاوتمند و تأمل برانگیز پنهان بود که در نامه های به جای مانده از او آشکار می شود.

- شاید ارنست همینگوی را بیشتر با تفنگ شکار و چهره عبوسش بشناسیم اما نامه های از او که در اواسط دهه 1930 نوشته شدند، نشان می دهند که پشت آن پوسته خشن، معلمی دلسوز، سخاوتمند و حتی شوخ طبع پنهان بود که برای نجات استعدادهای جوان، وقت می گذاشت و از رازهای نویسندگی اش می گفت.

در سالروز تولد این نویسنده نامدار، نگاهی به چهره کمترشناخته شده او داریم.

21 جولای 1899، روزی است که ارنست همینگوی متولد شد؛ نویسنده ای که با آثاری ماندگار همچون پیرمرد و دریا و وداع با اسلحه ، نثر ادبیات جهان را تکان داد و جایزه نوبل ادبیات را به خود اختصاص داد.

او در اواسط دهه 1930، با صراحت و شوخ طبعی، نویسندگان جویای نام را تشویق می کرد.

همینگوی با علاقه به شکار حیوانات بزرگ و عشق به گاوبازی، تصویری مردانه از خود ساخته بود، اما در پشت این چهره، جنبه ای سخاوتمند و تأمل برانگیز پنهان بود که در نامه های به جای مانده از او آشکار می شود.

به بهانه سالروز تولد این نویسنده، به سراغ نامه های به جای مانده از او می رویم.