در یک ضعف فرهنگی «گودو» چگونه جای «موعود قرآنی» را می گیرد؟

عبدالحمید قدیریان معتقد است در نمایشگاه «گودو هرگز نخواهد آمد»، انتظار نه به منزله امید، بلکه به عنوان تجربه ای فرسوده و پایان یافته تصویر می شود.

- در یک ضعف فرهنگی گودو چگونه جای موعود قرآنی را می گیرد؟ عبدالحمید قدیریان معتقد است در نمایشگاه گودو هرگز نخواهد آمد ، انتظار نه به منزله امید، بلکه به عنوان تجربه ای فرسوده و پایان یافته تصویر می شود.

خبرگزاری مهر- یادداشت مهمان- عبدالحمید قدیریان، هنرمند نقاش؛ در بدو ورود به نمایشگاه گودو هرگز نخواهد آمد ، مخاطب با مجموعه ای از صحنه ها روبه رو می شود که بیش از آنکه روایتگر یک داستان باشند، وضعیت هایی از زیستن انسان معاصر را به تصویر می کشند.

شخصیت ها در لحظه ای میان گذشته و آینده متوقف شده اند؛ گویی حادثه ای رخ داده یا وعده ای به پایان رسیده است و اکنون همه چیز در وضعیت پس از آن قرار دارد.

آدم های این تابلوها اغلب در کنار یکدیگر ایستاده اند، اما کمتر نشانی از همدلی و پیوند میان آنان دیده می شود.

هرکس در جهان خود گرفتار است؛ در اندیشه ای ناتمام، اضطرابی خاموش یا انتظاری که دیگر امیدی به تحقق آن ندارد.

جمع ها شکل گرفته اند، اما تنهایی همچنان بر فضا حاکم است.

آب، انعکاس، غرق شدگی و سطوح لغزان در بخش قابل توجهی از آثار تکرار می شوند.