«بویه انهبنه»؛ بابا خانه خراب شدیم

درود بر مردم غیور عراق که در بدرقه آقای شهید ایران سنگ تمام گذاشتند و یکصدا فریاد می زدند «بویه انهبنه.

» - درود بر مردم غیور عراق که در بدرقه آقای شهید ایران سنگ تمام گذاشتند و یکصدا فریاد می زدند بویه انهبنه.

خبرگزاری مهر - مجله مهر: گاهی عظمت تشییع تاریخی را در روایت آدم هایی می شود فهمید که هرکدام با دنیایی از خاطره و باور خود را به آن رسانده اند.

در نجف اشرف و کربلای معلی، وداع با رهبر شهید انقلاب تنها بدرقه ایشان نبود؛ مادری که میان خدمت فرزند پزشکش و مراقبت از نوه هایش ایستاده بود، زنی که داغ سال های حکومت بعث را با خود حمل می کرد، هنرمندی که اشک هایش را پشت بوم نقاشی پنهان کرده بود، معلمی که سال ها اندیشه های او را به نسل جوان آموخته بود و مادری که چفیه ایرانی را برای دخترانش نشانی از وحدت می دانست، هرکدام بخشی از این روایت بزرگ شدند.

روایت هایی که نشان می دهد آنچه در حرم امیرالمؤمنین علیه السلام و بین الحرمین رقم خورد، فقط آیین سوگواری نبود؛ بلکه بازتاب پیوندی عمیق بود که سال ها در دل مردم عراق شکل گرفته و حالا در لحظه وداع، خود را در ساده ترین و صمیمی ترین روایت ها آشکار می کرد.

مراقب بچه ها باش راوی: ام حسن از نجف؛ عروسم و پسرم هردو پزشک هستند.