دفاع از ایران نباید به معنای فداکردن ایران در راه آرمان های انتزاعی باشد/ ضروری است مفهوم بازدارندگی از انحصار گفتمان های ایدئولوژیک خارج شود

بازدارندگی، در معنای علمی و راهبردی آن، نه دشمن دیپلماسی است و نه جایگزین توسعه.

بازدارندگی پایدار تنها زمانی شکل می گیرد که قدرت نظامی با مشروعیت سیاسی، - به گزارش جماران، حسین تقیب در یادداشتی نوشت: بخش مهمی از جریان سیاسی مدافع مقاومت و افزایش توان بازدارندگی در ایران، متأسفانه این مفاهیم را نه در چارچوب عقلانیت راهبردی، منافع ملی و الزامات توسعه، بلکه با نگاهی ایدئولوژیک، هویتی و گاه آخرالزمانی صورت بندی می کند.

در این رویکرد، امنیت به هدفی مستقل از رفاه، توسعه اقتصادی و رضایت اجتماعی تبدیل می شود؛ گویی می توان کشوری ضعیف از نظر اقتصادی، فرسوده از نظر اجتماعی و منزوی در نظام بین الملل داشت، اما همچنان از بازدارندگی پایدار سخن گفت.

مخالفت این طیف با قراردادها، مذاکرات و تفاهم های بین المللی نیز همواره حاصل ارزیابی فنی هزینه ها و منافع نیست، بلکه در بسیاری از موارد تابع رقابت های جناحی و ملاحظات سیاست داخلی است.

همان توافقی که از سوی رقیب سیاسی تسلیم خوانده می شود، ممکن است در شرایطی دیگر و به دست نیروهای همسو، به عنوان پیروزی راهبردی معرفی شود.

این استاندارد دوگانه، اعتبار بحث امنیت ملی را به شدت آسیب زده است.